Datum: 9 juni 2007

 1. Inleiding.
Dit werkstuk gaat over de Schüssler celzouten. Middelen die ontdekt zijn door het analyseren van as.
In het werkstuk wordt behandeld hoe Schüssler de zouten heeft ontdekt, wat zijn gedachtengang hierbij was, hoe de celzouten werden gemaakt en worden er een paar van deze celzouten besproken.

Cynthia Muller.

2. Schüssler.

2.1. Wat deed Schüssler en hij kwam hij tot de ontdeking van celzouten?
Dr. Wilhelm Schüssler ( 1821-1898) was homeopaat en biochemicus. Hij ontdekte tijdens zijn werk als biochemicus de twaalf celzouten. Als hij het lichaam van iemand die zojuist was gestorven cremeerde en daarna de as analyseerde, bestond de as uit nog maar twaalf ingrediënten, de 12 celzouten. Wanneer de ziektegeschiedenis van de overledene bekend was, onderzocht hij of dit van invloed was op de samenstelling van de celzouten. Zo ontdekte Schüssler een verband tussen de klachten waaraan iemand leed en het feit dat een of meerdere celzouten in de as niet of nauwelijks aanwezig waren.

 
Afbeelding 1: Dr. W.H. Schüssler.

Hij was niet tevreden over de goede resultaten die hij behaalde met de homeopathie volgens Hahnemann. Er waren volgens hem teveel middelen.
Door wat onderzoeksberichten van fysioloog Jacob Moleschott onder ogen te krijgen werd hij in zijn werk aangespoord. Schüssler kwam tot de overtuiging dat ontbrekende anorganische minerale zouten gestoorde levensprocessen en daardoor dus ook ziekten en klachten konden veroorzaken.
Hij stelde vast dat door een gebrek aan mineralen zouten een remming van de celstofwisseling plaatsvond. Bij toevoer van de ontbrekende minderale zouten komt de gestoorde celstofwisseling weer op gang.

2.2. Wat was Schüssler zijn gedachtengang?

Hij dacht het volgende:
"Voor de landbouw hebben de anorganische zouten bewezen dat ze nuttig zijn. Mijn therapie is gelijk aan de landbouwchemie. Door zieke planten te begieten met hun overeenstemmend zout en dat zij hierdoor beter kunnen worden, zo genees ik het menselijk weefsel door toediening van moleculen van een anorganisch zout.
Degene die gelijk is met datgene waardoor de verstoring van het weefsel is ontstaan."

 
3. De Celzouten.

3.1. Hoe werden de celzouten gemaakt?
Dr. Schüssler ontdekte een eenvoudige wijze om deze celstofwisseling weer op gang te helpen en zo de gezondheid te herstellen. Hij verwreef de 12 zouten tot een D6- of D12-potentie. Door dit  verwrijven komen ionen vrij. Juist deze ionen zijn nodig om de celstof-wisseling door het celmembraan heen weer op gang te brengen.
Later zijn nog eens 12 zouten aan de 12 basiszouten van Schüssler toegevoegd. Samen vormen ze een groep middelen met prachtige genezende mogelijkheden.

3.2. De celzouten die zijn ontdekt door Schüssler.
1. Calcium fluoratum .
2. Calcium phosphoricum.
3. Ferrum phosphoricum.                                 
4. Kalium chloratum
5. Kalium phosphoricum                                  
6. Kalium sulfuricum
7. Magnesium phosphoricum                            
8. Natrium chloratum
9. Natrium phosphoricum                                 
10. Natrium sulfuricum
11. Silicea
12. Calcium sulfuricum

4: Bespreking van enkele celzouten.

 Kalium chloratum (nr.4).
Gebrek aan kaliumchloride leidt tot bindweefselproblemen en opzwelling van de lymfeklieren. Bovendien geeft het de neiging tot ontstekingen met kleverige uitscheiding.
Dit komt omdat Kalium chloratum voor de binding en opbouw van vezels in het lichaam zorgt, deze zijn een wezenlijk bestandsdeel van het bindweefsel. Ook beïnvloedt het de werkzaamheid van de klieren.
Kalium muriaticum is vooral aan te raden als een grijze of witte tong verdikt is met slijmvlies, ontsteking van de buis van Eustachius, laryngitis, pharyngitis, bronchitis en pleuritis.

Andere symptomen die ook aanduiding kunnen geven waarvoor dit middel nuttig kan zijn:

  • Eczemateuze aandoeningen waarbij de huidschilfers een grijsachtige tint hebben met het uitzicht van zemelen.
  • Huiduitslag met poeierige of bladachtige schilfering (mazelen, roodvonk, gevolgen van pokkeninenting),conjunctivitis, blepharitis.
  • Maagcatarre (met wit-grijze uitscheiding), dysenterie en diarree.
  • Nierontsteking, cystitis met dikke witachtige uitscheiding.

 
Magnesium phosphoricum (nr.7).
Magnesium phosphoricum is medeverantwoordelijk voor de opbouw van de botten, dit zout is een bestanddeel van het beenderweefsels en de tanden. Magnesium phosphoricum stuurt het vegetatieve zenuwstelsel aan en heeft hierdoor invloed op de werking van het hart, de zenuwen, de bloedsomloop, de klieren, de verteringsorganen en de stofwisseling. Het beïnvloedt alles waar het organisme zelf niets aan kan veranderen, bijvoorbeeld de spijsvertering.
Gebrek aan Magnesia phosphorica leidt tot uitputting met krampachtige aanvallen, acute pijnen met krampen. De pijnen zijn flitsend en treden op met aanvallen. Ze worden verlicht door zware druk en door warmte, terwijl ze verergeren door koude of lichte aanraking.
Magnesium phosphoricum is het aangewezen geneesmiddel voor uitgeputte patiënten en voor patiënten zonder energiereserve. Het is ook een middel tegen plotse verzwakking van het zenuwstelsel.

Ook helpt het bij:

  •  Stuipen veroorzaakt door tandendoorbraak bij zuigelingen,
  • krampen van de galblaas, galsteenkolieken
  • Kinkhoestachtige hoest, angst, angina pectoris
  • Kramppijnen bij maandstonden, schrijfkramp, krampkolieken,
  • abdominale pijnen van krampachtige aard

 
Natrium sulfuricum (nr.10).
Natrium sulfuricum is een belangrijk ondersteuningsmiddel voor de lever, gal en de dikke darm. Het reguleert bovendien de suikerhuishouding. Dit zout is vooral aanwezig in de intercellulaire vloeistoffen. Het regelt de uitscheiding van overtollig water, dit wordt via de huid en de nieren uit het lichaam gehaald.
Dit geneesmiddel is vooral van toepassing op de urinewegen, de galfunktie en de spijsvertering. Het helpt ons organisme het overtollige water af te scheiden via de huid en de nieren.

Het helpt bij:

  • Bij alle aandoeningen die verergeren door vochtig weer en verbeteren.
  • Door warm en droog weer.
  • Bij geelzucht, gallige diarree, koliek.
  • Bij suikerziekte, wisselkoorts, urineretentie en bedwateren.
  • Bij hyperlactatie, dit middel kan opdroging van de borstklieren teweegbrengen

5: Mijn visie.
Het is goed dat de celzouten er zijn. Ik had er nog nooit van gehoord maar alles wat er op internet over te vinden is is positief. Ik denk dat artsen, die niet alternatief zijn, dit middel niet willen inzetten omdat het resultaat ervan niet meetbaar is.
Het is knap dat dr. Schüssler zover is gekomen met wat hij deed voor de tijd waarin hij leefde. Bovendien vind ik het erg knap dat hij door anderen zo geïnspireerd raakte om verder te gaan. Ik vraag mij wel af waarom hij de andere 12 niet gevonden heeft, maar dat dit door een ander ontdekt moest worden.

 6: Bronnen.
Ik heb gebruik gemaakt van: